یعتبر صلاح عبدالصبور من رواد الشعر العربی الحر فی مصر وقد ترک آثارا أدبیة قیمة من أهمها مسرحیة «مأساة الحلاج». تستهدف هذه المسرحیة إلی تبیین جوانب الحیاة السیاسیة والاجتماعیة للحلاج والعصر الذی کان یعیشه و تطبیقها علی حیاة عبدالصبور و عصره حیث یمکننا تسمیة هذه المسرحیة «مأساة عبدالصبور». یحاول عبدالصبور فی هذه المسرحیة فی قسمی «الکلمة» و «الموت» وضمن خمسة مناظر أن یتناول بالبحث عددا من المواضیع بما فیها الالتزام والفساد والفقر وفقد العدالة وکذلک الصراع بین العزلة الصوفیة والحضور فی المجتمع من جانب، والصراع بین السیف والکلمة من جانب آخر. تحاول هذه المقالة إلقاء الضوء علی وجهات نظر عبدالصبور تجاه المواضیع أعلاها والتی یرمی الشاعر من ورائها إلی التلمیح إلی الأوضاع السیاسیة والاجتماعیة السائدة فی البلدان العربیة و لاسیما مصر.

لتقنیه قناع الشخصیه قیمه فنیه کبیره؛ فتکسب دینامیتها الرمزیه والدرامیه فی الادب العربی الحدیث لبنیه الفاظ الشعر العربی دلالات موحیه غنیه بالشحنات التعبیریه الإبداعیه التی تقدر باکتساح حدود خطابات مباشره قریبه من الواقع الملموس علی بناء موقف جدید مرتبط بقیم الشاعر وتقالیده. هذا القناع بوصفه تکنیکا ادبیا متطورا من استدعاء الشخصیات، یحمل فی شعر سلیمان العیسی عده تعابیر ممنهجه متفاوته ویجنح إلی التمازج بین ملابسات الزمنین الماضی والحاضر لیدفع الشاعر إلی التعبیر عن الصراعات والتحدیات المعاصره الغالبه علی عمق تجاربه ویفرضه علی ردود فعل مثیره للخیال عن المواضیع الذاتیه والاجتماعیه فی ارجایه، طبعا مع الاستعانه بتقنیات مستهدفه تجعل خطابه معزولا عن مجرد سرد الاحداث الماضیه واستحضار الشخصیات المتتابعه علی طریقه وضعها فی شعره اسما هامشیا عابرا، بل یتقنع بقناع الشخصیات المختلفه او یسعی ان یدنو من قناعها لیقیم من خلاله علامات متقاربه بین نفسه والشخصیات المستحضره وایضا بین ظروف مجتمعه واحداث المجتمع الماضی آنذاک. تحاول هذه الدراسه بنهجها نهجا وصفیا-تحلیلیا ان تستکشف الجوانب الفنیه والدلالیه من قناع الشخصیات التراثیه فی اعمال سلیمان العیسی الشعریه ووصلت فی حصیلتها إلی الوان عدیده من توظیف قناع هذه الشخصیات التی تمت بصله وطیده بالشوون الدینیه، والادبیه، والتاریخیه، والشعبیه، ویحدد الشاعر لجمیعها توظیفا واسلوبا خاصا یقدر ببساطه وسهوله ان یهدم جدار مسافات زمنیه شاسعه سدت بینه وبین الشخصیات الاخری التی یستهدفها فی شعره. یدل قناع الشخصیات الدینیه فی شعره علی التزامه الوثیق بالقیم الإسلامیه السامیه، ویحظی قناع الشخصیات الادبیه فی شعره بمدی مشابهه مطلقه یراها بینه وبین الشاعر المستحضر. یستفید الشاعر من قناع الشخصیات التاریخیه لیعتبر بالنصره والهزیمه من مصیرها، وینوی مغامرات الشخصیات الشعبیه لیکشف عن ظروف جدیده تشغر منها حیاته الراهنه

هدف: هدف اصلی این پژوهش تحلیل حضور علمی زنان مخترع ایرانی در شبکه ‏های علمی-اجتماعی لینکدین و ریسرچ‏ گیت است. روش‏ شناسی: این پژوهش از منظر هدف، کاربردی بوده و به صورت کمّی با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تحلیل شبکه‏ های اجتماعی در حوزه علم ‏سنجی و با رویکرد آلتمتریکس انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل 211 زن مخترع ایرانی دارای پروانه ثبت اختراع در پایگاه USPTO است که از این میان 110 مخترع به صورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شده‏اند. داده ‏های پژوهش از طریق سیاهه وارسی گردآوری و با استفاده از نرم افزارهای اکسل و SPSS تحلیل شده‏ است. یافته ‏ها: بیش از نیمی از زنان مخترع ایرانی (110 نفر) در دو شبکه علمی-اجتماعی لینکدین و ریسرچ گیت عضو بودند که از این میان، تعداد بسیار اندکی از آنها اطلاعات تماس خود را در پروفایلشان درج کرده بودند. همچنین درصد از آنها در لینکدین و درصد نیز در ریسرچ ‏گیت به مشخصات پروانه‏ های ثبت اختراع خود اشاره کرده بودند. نتیجه‏ گیری: نتایج پژوهش حاضر حاکی از اهمیت حضور زنان مخترع ایرانی در شناساندن خود، برقراری ارتباط و همکاری علمی پژوهشی با سایر همکاران علمی است؛ درحالی که اغلب زنان مخترع ایرانی از حداکثر امکانات و قابلیت های فراهم شده در این شبکه ‏ها استفاده نکرده‏ اند.

دولت ها در برخی موارد مستقیما تحقیقات انجام داده و گاهی آن را تامین مالی می کنند. نظام حقوقی حاکم بر نتایج و یافته های تحقیقات تامین مالی شده توسط بخش عمومی، ازجمله موارد مهم در بهرهبرداری از این اموال فکری است. برخی کشورها قواعد ویژه ای برای این تحقیقات وضع کرده اند که دو دسته عمده آن عبارت است از: نظام موسسه-مالک و نظام مخترع-مالک. در نظام موسسه-مالک، موسسه دریافت کننده بودجه، مالک دارایی فکری می باشد. این نظام در قانون بای دال آمریکا متجلی شده و سپس به مقررات کشورهای بسیاری نفوذ کرده است. در نظام مخترع-مالک، مخترعان، مالک اصلی و اولی دارایی فکری تلقی می شوند، هرچند که تامین مالی توسط نهادهای عمومی صورت گرفته باشد. قاعده امتیاز اساتید که در برخی کشورهای اروپایی اعمال می شود، از مصادیق نظام اخیر است. هرچند در دو دهه گذشته، تمایل جهانی بر پذیرش نظام موسسه-مالک بوده و حتی برخی کشورهای دارای نظام مخترع-مالک نیز به سمت این نظام سوق پیدا کرده اند، اما کشورهایی بر ناکارآمدی نظام موسسه-مالک تاکید دارند و ایرادات وارد بر آن نیز باعث توجه به نظام مخترع-مالک شده است. بررسی این رویکردها و آثار و نتایج آنها و همچنین بررسی علل گرایش نظام های حقوقی به هر کدام از آنها می تواند ما را در وضع مقررات مناسب حاکم بر این دسته از اموال فکری کمک کند.

چکیده فارسی:امروزه آشکار شده است که نوگرایی در شعر معاصر عربی فقط در تمرد شاعر بر قید و بندهای سنگین شعر کلاسیک نمود پیدا نمی کند بلکه این نوآوری اغلب در نوع دیدگاه شاعران و تمایل آنها در به کارگیری رمزها و اساطیر و نقابهایی جلوه می کند که به وسیله آنها و در خلال توحد با آنها شاعران رویای شعری خود را تجسم می بخشند و افکار و عواطف درونی خود را بیان می کنند.در بیشتر مواقع رمزهای عام و شایع توانایی بیان آنچه که شاعر معاصر با آن مواجه است را ندارند، در نتیجه شاعر ضروری می داند مه از این رمزهای آماده و شایع تجاوز کند و یا در آنها روح تازه ای بدمد تا به شاعر و مصائب عصر او نزدیکی و ثرابت بیشتری پیدا کند. بدین ترتیب شاعران معاصر امثال عبدالوهاب البیاتی و سیاب و آدونیس و... پیوسته به دنبال پیدا کردن رمزهای شخصی در تلاش هستند.بیاتی تعدادی رمز شخصی به کار می گیرد مانند عایشه، وضاح الیمن، خیام، معری و... هر چند برخی از این رمزها مرجع اسطوره ای و یا تاریخی دارند ولی بیاتی به آنها دلالت رمز شخصی می دهد و تلاش در بازسازی دوباره معانی نمادین این رمز را دارد و به دلالت های شایع آنها پناه نمی برد چه بسا از میان رمزهای شخصی شاعر در دیوانهای شعری رمز (عایشه) بیشتر به کار گرفته می شود. بیاتی توانست این رمز را به عنوان یکی از اصلی ترین رمزهای خود در بین دیگر نمادها و سمبلها قرار دهد و برای بیان موضوعات شعری و تجسم بخشیدن به رویای خود در مورد هستی و حیات به آن رجوع کند.   چکیده عربی:بات واضحا، الیوم أن حداثه القصیده العربیه فی الشعر المعاصر لا تکمن فی تمرد الشاعر علی القیود الشکلیه الصارمه، بل غالبا ما تتمثل فی نظره الشعراء و إنعطافهم نحو البحث عن رموز وأساطیر و أقنعه یجسد فیها، ومن خلالها، رؤاه و یتوحد معها للتعبیر عما فی داخله. فغالبا ما تعجز الرموز العامه و الشائعه عن الارتفاع إلی مستوی ما یواجهه الشاعر، فیری ضروره أن یتجاوز الرموز الجاهزه، أو أن یعید شحنها و یجعلها أکثر صله به و بمعاناه عصره. و هکذا ظل جهد الشاعر العربی المعاصر یکمن فی البحث عن الرموز الشخصیه کما لدی البیاتی و السیاب و أدونیس.لقد استخدم البیاتی عددا من الرموز الشخصیه منها: عائشه، و وضاح الیمن، والخیام، والمعری.إن بعض هذه الرموز و إن یکن منتزعا من حقل أسطوری أو تاریخی، إلا أن البیاتی یمنحها قوه رمزیه شخصیه و یسعی إلی إعاده صیاغتها من جدید و لا یلجأ دائما إلی دلالاتها الشائعه.و ربما کانت «عائشه» أکثر استخداما فی هذا المضمار من رموزه الأخری فی دواوینه الشعریه. و استطاع الشاعر أن یجعل من عائشه رمزا أساسیا بین رموزه الشخصیه یرجع الیها للتعبیر عن موضوعه الشعری و تجسید رؤاه إزاء الکون و الحیاه.

بدیهی است که اختراعات از مشخصه ها و عوامل مهم توسعة اقتصادی و رفاه جامعه به شمار می روند. با وجود این، ممکن است به واسطة معیوب یا ناقص بودن در زمان تولید انبوه یا در مرحلة به کارگیری آن ها خساراتی به مصرف کننده یا عوامل تولید وارد شود. صرف نظر از مسئولیت تولیدکنندگان کالاها و خدمات، مخترع نیز، به دلیل حضور در طول اسباب وقوع زیان، می تواند جزء مسئولان فعل زیان بار به شمار آید. در حقوق ایران تا کنون مطالعة مستقلی دربارة مسئولیت احتمالی مخترعان صورت نپذیرفته است؛ درحالی که بررسی مسئولیت آن ها ضروری به نظر می رسد. با توجه به پیچیدگی های صنعتی و فنی در این حوزه، به کارگیری مبانی مسئولیت قراردادی یا مبانی سنتی مسئولیت خارج از قرارداد، مانند تقصیر، دشوار است و با در نظر داشتن ضرورت رعایت مصالح و منافع جامعه و مصرف کنندگان اختراع جدید بهتر است نظام مبتنی بر مسئولیت محض، به همان ترتیب که امروزه در تولید کالای معیوب اعمال می شود، در رابطه با مخترعان هم مورد توجه قرار گیرد. در حال حاضر، در کامن لا به دعاوی علیه مخترعان در اثر نقص اختراعات بر اساس مسئولیت ناشی از عیب کالا رسیدگی می شود. در فقه امامیه، با استناد به برخی قواعد فقهی، از جمله «من له الغنم فعیله الغرم»، می توان بار مسئولیت را بدون نیاز به اثبات تقصیر بر عهدة مخترعان قرار داد.

تکنیک نقاب (قناع) در شعر معاصر عربی یکی از پربسامدترین شیوه های بیانی جهت ترسیم تجربه شعری شاعران است. معین بسیسو از جمله شاعران معاصر فلسطینی و چهره برجسته شعر مقاومت است که از رمز و نماد و تکنیک قناع در شعر خود بهره فراوان می برد. قصیده «من اوراق ابی ذر الغفاری» از جمله سروده های اوست که شاعر در آن شخصیت ابوذر غفاری صحابه پیامبر (ص) را برای بیان تجربه شعری و بازگو کردن اندیشه های شخصی خود برمی گزیند. در این مقاله به روش توصیفی تحلیلی به واکاوی و تحلیل متن قصیده یادشده و چگونگی کارکرد قناع ابوذر در شعر معین بسیسوپرداخته می شود. از آنجا که میان شاعر و شخصیت ابوذر، وجوه مشترک و شباهت های زیادی وجود دارد؛ می توان گفت که کارکرد قناع این شخصیت در شعر بسیسو از مقبولیت لازم برخوردار است. صوت غالب در قصیده، صدای ابوذر است که در پس آن ردپایی از بسیسو را می توان مشاهده کرد؛ بدین معنا که شاعر با ابعاد انقلابی شخصیت ابوذر همزاد پنداری کرده و از پس نقاب ابوذر به بیان افکار و اندیشه های خود می پردازد تا حدی که صدای شاعر در سراسر قصیده با صوت غالب یکی شده و به اتحاد می رسد. قصیده حاضر ترسیم واقعیت های جامعه عربی، دعوت به مبارزه و پایداری و نقد حاکمان و سردمداران عرب است.

هوش مصنوعی به  عنوان یکی از حوزه های مهم فناوری نوین در حال نفوذ در همة زمینه های زندگی بشری است. یکی از این زمینه ها اختراعاتی است که توسط هوش مصنوعی ایجاد می شود و این پرسش مطرح می شود که آیا هوش مصنوعی می تواند از حق اختراع برخوردار شود؟ چه ضرورتی به شناسایی این حق وجود دارد و چالش های شناسایی این حق در چارچوب نظام سنتی حقوق مالکیت فکری چیست؟ پژوهشگران در این نوشتار امکان مخترع بودن هوش مصنوعی را با تأکید بر پروندة مشهور دابوس، اولین هوش مصنوعی مخترع، که نام آن در اظهارنامة ثبت اختراع به  عنوان مخترع درج می شود، مطالعه می کنند. در پژوهش حاضر تلاش می شود با روش تحلیلی ـ توصیفی و با پرداختن به روند پروندة دابوس امکان تطبیق الزامات ثبت اختراع با شاخصه های هوش مصنوعی بررسی شود و امکان مخترع و مالک بودن هوش مصنوعی مورد تدقیق قرار گیرد.. در این نوشتار سرانجام نتیجه گیری می شود که پذیرش دابوس به  عنوان مخترع در برخی ادارات ثبت اختراع بین المللی می تواند سرآغازی برای تغییر در نظام نوین اختراع و شناسایی سایر حقوق، از جمله حقوق شخصیت، برای هوش مصنوعی باشد.